hayat denilen melankoli

Hayat,ince ağlarla örmüş dört bir yanımızı,kader denilen şey var mı gerçekte,yoksa ellerimizin arasına alıp başımızın üstünde taşımaya çalıştığımız kararlarımız aslında kader deyip geçiştirdiğimiz,arkasına sığınmaya çalıştığımız bir çaresizlik mi yoksa,kimbilir….

Hani gençlik düşlerimiz vardı hepimizin,hayallerimiz vardı uğruna ölebileceğimiz,sonra şartlar savurdu herbirimizi,kimimiz aradığımızı bulduk,kimimiz bulduğumuza kanaat eder olduk…..

Hayat,düzenlediği oyunlarla unutturmaya çalışsada ömrün kısalığını,biz hep ölümsüzmüşüz gibi hareket etsekte,acılar kapımızı çalmadıkça acının insanın içini nasıl erittiğini bilmesekte,bu kader denilen çaresizlik,bu ellerimizin ulaşamaması doğrulara;öğretiyor,kabullenmeyi,sessiz durmayı ama başı dik,ama melankoli…

Tutup getirsek güneşi,alsak içimize,ısınsa içimiz,yok etsek çevremizden olumsuzlukları ve desek ki,kader çok oluyorsun artık,git buralardan,dayanacak gücüm kalmadı,uğraşma,git….dinler mi sizce?

Ey hayat,değiştirilemeyecek olan gerçekler var avuçlarımın içinde,gözyaşlarım yüreğimin ta derinlerine akmakta ve acılar pusu kurmuş,saatini bekliyor,bilki ben yenilmeyeceğim….