Ayşegül Eyisoy

Mutluluk nerede kimse bilmez,hangi saatte kapımızı çalacak kim bilebilir ki!

Elimize geçtiğinde kıymetini bilmediğimiz,zaman içinde dövündüğümüz mutluluk adresi nerede…

Bir zamanlar ben annemin dizleri dibindeydim,şimdi kızım benim yanıbaşımda…Hayatı sil baştan yaşayacaklar,aşk ateşini onlarda tadacak,üzülecekler,gözyaşı dökecekler,heyecan duyacaklar,bir gün belki onların da kapısını çalacak hüzün,belki onlar da ağlayacak hıçkıra hıçkıra….ama ne olursa olsun yanlarında olacağım,karşılarında değil…arkadaş gibi değil,çünkü arkadaşları olacak zaten,koruyan ve seven bir anne gibi yanlarında olacağım…

Yaradan evlatlarımızı korusun,bıraktığımız gibi bulmayı nasip etsin,hayırlı kapılar yazsın,hep güldürsün yüzlerini…

Haftaya da dost meclisine beklerim,sevgiler

Ayşegül Eyisoy

Asalet insanın içindedir,asil bir yürek için paralı olmak  gerekmiyor.

O gün yine her zamanki gibi başlayan bir güne gözünü açtı,önce bir duş aldı.Aynadan uzun uzun kendini seyretti,doğum günüydü,30 yaşına gelmişti artık.Göz çevresinde minik çizgiler oluşmuştu.Koskoca 30 yıl geçmişti işte,ne acelesi varsa,yakında 40,50 derken ömrü son bulacaktı….

Yalnızdı,hayatta kimsesi yoktu,bir trafik kazasında anne babasını kaybetmişti.Sevgilisi geçen sene terketmişti.Ne çok isterdi,evlenmiş olmayı,bir çocuğunun olmuş olmasını….o minicik ellerden tutup sahilde koşmayı,birlikte çilekli turta yemeyi….

Üstüne rahat bir şeyler giydi hemen,sahilde koştu saatlerce ve sonra bir pastanenin kapısından içeri attı kendini,garsona çilekli bir turta söyledi ve beklemeye başladı….

Gününüz aydın olsun dostlar,yaradan kimseyi yalnız bırakmasın, gülümsemeleriniz yüzünüzden hiç eksik olmasın,sevgiler

Ayşegül Eyisoy

Yaş küçükken hayatın farkına varılmıyor,ölüm çok uzaklarda dolaşıyor,anne ve babalar o kadar büyük oluyor ki gözlerimizde,onlar hata yapmaz,yorulmaz,acıkmaz,her şeyi bilir,kocaman insanlar oluyor ….gençlik dönemlerindeyse asilik başlıyor,ben daha iyi bilirim,ya bu büyüklerde geçmişte yaşıyor hala,her şey değişti farkında değiller,benim bildiğim en iyisi oluyor,orta yaşa gelindiğindeyse her sey daha farklı oluyor,annem babam da insan,hastalanırlar,acıkırlar,hata yapabilirler…ama orta yaşı geçirmişseniz ve hala ebebeynleriniz hayattaysa ölümü kabul edemezssiniz,yakıştıramazsınız sevdiklerinize ve eğer sizlerin çocukları varsa onlarda aynı şeyleri hissederek büyürler sizlere karşı ve bu kısır döngü hiç bitmez…

Çocuklarıma süt vermek için paketi bardağa doğru çevirdiğimde aykırı bir süt bardak yerine, dışarı fırladı.Kızım hemen atladı”Anne,farkında mısın,sen hata yaptın” dedi.Şaşırdım ve gülümedim”ben de insanım,hata yapabilirim” cevabını verdim.Farkettim ki ben annem,kızım ben olmuş….Annemin rahatsızlığından dolayı,sular seller gibi ağlarken çaresizlikten,çocuklarım bir gün gelip,sıkıca sarıldılar”Anne çok ağlama,hasta olacaksın,sana bir şey olursa biz ne yaparız,bize kim kek yapar,yıldırımlar düştüğünde kim sarılır,bize kim masal anlatır,biz de yaşayamayız” dediler.O zaman üzüntümden unuttuğum şeyi hatırladım.Ben de bir anneydim ve çocuklarım vardı,benim bu yaşta kabullenemediğimi onların küçük bedeninin anlamasını nasıl bekleyebilirdim ki!

Hayat devam ediyor,yaradandan dileğim:Kimseye dermansız dert vermesin,hastalara şifa versin,anneme de…Bu kara bulutlar dağılsın artık yuvamızdan…

Bir hafta sonunda daha birlikte olmak ne güzel,sağlık,sıhhat,mutluluk ve huzur dolu bir hafta sonu diliyorum,haftaya dost meclisinde görüşmek üzere,sevgiler